Nga Bedri Islami
Botuar në DITA
Ka disa ditë, që lëvizjen e re për të ardhur në pushtet përmes strukturave të Rithemelimit, drejtuesi i tyre e quan rikthim në Revolucionin e vitit 1990a Një përsëritje e tij, që në fund të fundit, do të sjellë po atë realitet që ndodhi edhe asaj kohea Çfarë ka të përbashkët dhe çfarë jo, mes asaj që ka ndodhur 32 vite më parë dhe çfarë po ndodh sot? A mund të jenë njëkohshmëri dy “revolucionet” apo as njëri, e as tjetri, nuk ishin të tillë? Në fund të fundit, a mund të rrjedhin ujrat dy herë në të njëjtin shtrat? Fakti që opozita, përmes Berishës, e quan gjithë këtë që ndodh në shkurtin e vitit 2023, një vazhdim të asaj që ka ndodhur 32 vite më parë, do të thotë të pranosh se në më shumë se tri dekada gjërat kanë ngecur në vend, janë kthyer pas dhe kanë ndodhur rropullitë e pamenduara asn jëherë më parëa Nga viti 1991, “revolucioni” i tanishëm ka pak, ama fare pak gjëraa Kanë mbetur vetëm njeriu që i rrjeshtoi atëherë si në një formacion ushtarak dhe përreth tij, disa fosile të politikës, që si kanë ardhur në rrjetat e politikës, ashtu edhe do të ikin: të heshtur, pa lënë pas vetes asnjë emër të mirë, e për më shumë, asnjë akt që mund të ketë lidhje me forcën apo karakterin e tyre njerëzora Nga 332 vetë që filluan “revolucionin” e vitit 1991, në detashment ka mbetur vetëm drejtuesi i tyre, Berisha, i cili i grumbulloi dhe i largoi të tjerët sa herë që humbiste pushtetin apo e merrte atëa
Në “revolucionin” e tanishëm, ai ka pranë vetes njërin nga “djemtë” që u përplasën me të, ashpërsisht, kërcënuan e dreqosën njëri-tjetrin, e linçuan politikisht apo e burgosën për pak kohë, sa për t’i treguar se, qoftë njëra rrugë, ajo e linçimit politik, qoftë rruga tjetër, ajo e burgosjes, është e hapura Pasi bënë paraqitjet e rastit, u dashuruana Si në të gjitha dashuritë e mëdha, që fillojnë me sherre, tmerre, braktisje, mëri e mëkate të përbashktaa të lëvizë në hapësirën që i ka krijuar vetes, pasi, ngadhnjyeshëm pret dështimin e Sali Berishës, për të rritur hapësirën e forcës së tija Për sa kohë pranë liderit të Foltores do të jetë njeriu me bllok, aq kohë ai është i destinuar të shohë se si anija e ëndrrës të rikthimit të tij në pushtet, do të përmbyteta Askush nuk vjen në pushtet përmes dështimita Mes dy “revolucioneve” nuk ka asnjë të përbashkët tjetër dhe gjërat nuk janë si më parëa Në vitin 1991 shumë njerëz, ndoshta një shumësi e madhe e shqiptarëve, e shihnin Sali Berishën si njeriun e ‘Shpresës së Madhe’, të besuar për t’i drejtuar ato në Kepin e Jetës Ndryshea I dalë befas, në fakt jo edhe aq befas, në kreun e lëvizjes opozitare, në kohën e dëshpërimit të madh, përmbysjes së një sistemi dhe agonisë së kohës së prapshtë e mizore, opozita e kohës ngjallte shpresëa
Ai vetë, lideri i tyre, pavarësisht luftës brenda llojit që ishte bërë dhe goditjeve të “puçeve” brenda llojit, ishte ende i besuara Sot ai nuk frymëzon vetëm se një grusht njerëzish, që e kanë lidhur shpresën për të riardhur në pushtet, duke shpresuar se mund të rindodhë mrekullia e vitit 2005a Shpresë humbur nga periudha Basha, që tani e mallkojnë, pasi u janë skuqur duart nga brohoritjet, rruga e tyre e vetme është mbështetje në një degë që prej kohësh është drejt tharjesa Berisha frymëzues, grumbullues i dhjetëra e dhjetëra mijëra njerëzish në çdo cep të vendit, nuk është mëa Ai, i lodhur, jo nga vitet, sepse sido të jetë, ai përmbysi një gardë që mendohej se do të ishte e plotfuqishme, por nga idetë, vizioni dhe mendimi progresiva Si mund të jetë i besuar, deri në marrjen e pushtetit, njeriu që i kthehet ideve të 32 viteve më parë dhe që përmes rrugës kërkon të vendosë mbi mendjet? Është e vështirë, në mos e pamundura “Revolucioni” i tanishëm ka lider një figurë politike, që ndryshe nga 32 vite më parë, kur ishte njeriu i besuar i Perëndim it, tani është i braktisuri i madh, si askush tjetër në formatin e tija
Të jesh “non grata” nga dy fuqitë më të mëdha anglosaksone, kur ishe njeriu i tyre tri dekada më parë, nuk mund të bësh revolucion apo të sjellësh përmbysjea Mungon figura kyçe: figura e një “Rajersoni” të ri, që ishte eminenca gri e opozitës së asaj kohe, që zhvishte “shpatën politike” dhe bënte thirje për ndryshim epokal, duke shpallur kredon e tij: të gjithë të tjerët, veç opozitës, jashtë radhëvea Ky “Rajerson politik” nuk ekziston mëa Edhe kur të ikë Yuri Kim, siç iku Donald Lu, apo gjithë ambasadorët e tjerë të SHBA, ai nuk bëhet më dot beniaminë i tyrea Koha e tij ikua Koha që ka mbetur është e pamjaftueshmea Figura e tij poli tike nuk është ajo e një lideri të reformuara Është ajo e një drejtuesi të deformuara 23 vite më parë opozita kishte, në të shumtën e saj një bërthamë poloitike, e quajtur byroja politike, grumbulluar rreth ‘Bllokut’, që megjithëse e kishte pranuar turravrap pluralizmin, ishte e përgjunjur, e lëshuar, groteske dhe e anatemuara Ajo zgjohej duke parë “RD”-në e kohës, se mos diku, mes rrjeshtave, do të kishte një artikull për to dhe ende të tronditur nga koha që po vinte, nuk mund të përballonte asgjë tjetër, veç tmerrit të saja Qeversja e tanishme, sado të të anate mohet, qoftë edhe në disa lidhje familjare, nuk është kupola e partisë së punës dhe as mendjet më të çartura nuk mund të venë shenjën e barazimit mes tyrea
Linja e re e politikës shqiptare që sot qeveris, megjithëse 32 vite më parë dukej e zbrasur dhe e pashpresë për ringritje, duke bërë katarsin e saj, më të mënçur se sa turma e opozitës, pavarësisht se Berisha predikonte se “socialistët nuk vijnë as për 50 vite në pushtet”, në këtë periudhë “ec e ktheu” mbrapsht, ka qeverisur vendin për 18 vite, ndaj 13 viteve që ka qeverisur opozitaa Në 18 vitet e qeverisjes së majtë ka pasur skandale financiare, rrëmujë, pushtet të Njëshit apo libealizëm të ngutshëm, por nuk ka pasur as fatalitetin e firmave piramidale, tragjedinë e marsit të vitit 1997, ku humbën jetën nga dhuna e rrugës rreth 4000 vetë, nuk kishte pasur as Gërdec të familjes kryeministrore dhe as 21 Janar të vetë kryeministrita Mes dy rrugëve, sado të dhimbshme të jenë, gjithnjë synohet të zgjidhet ajo që nuk ka lënë gjurmë apo rrëke gjaku pas vetesa Opozita e kohës kërkonte ekonomi tregu, jetë shumë partiake, nedia të lirë, premtonte çekun e bardhë, hodhi në shesh teorinë zero, sapo erdhi në pushtet nisi shkretimin e gjithçkaje, votoi ligje diskriminuese, si të ishte pjellë e partisë së pu nës dhe kur e gjitha ajo që kishte ndodhur nuk ishte e mjaftueshme, të ngutshëm për të qenë sundues të përjetshëm, pas pesë viteve u gjend jashtë qeverisjesa Sot, askujt nuk mund të ia mbushësh mendjen se “ne qeverisim, bota na ndihmon”, apo se diku, në portet italiane, janë grumbulluar qindra anije, të cilat presin fitoren e PD-së për të “begatuar” Shqipërinëa
Në shkurtin e vitit 1992, njerëzit u sulën drejt Bllokut, pasi aty ishte parajsa e munguar, por ndaj cilit “bllok” të sullen tania Blloku i byrosë politike është lojë fëmijësh përballë asaj që ka ndodhur me pasuritë e njerëzve të politikësa Dhjetëra blloqe të tilla janë krijuar në Shqipëri, të rrethuar me mure, me roje, me kamera vëzhguese, personel shtesë, pishina, jetë përrallore, në të cilat, si në bllokun e dikurshëm, nuk mund të depërtosh për të bërë një shëtitjea Vila e familjes Berisha në Lalëz apo mbi 36 pasuritë e Argita Berishës janë disa herë më të mëdha, më të fuqishme financiarisht se pasuria dhe vila e Enver Hoxhës dhe e fëmijve të tija Vila e Ilir Metës në Lalëz, banesat dhe pasuritë e tij janë ku e ku më të mëdha se sa vila e Mehmet Shehut dhe pasuria e bijve të tij, në kohën më të mirë të qeverisjes së kryeministrit të vetëvrarë apo të vrarëa Vila e Spiro Kolekës është ku e ku më e varfër se vila e Edi Ramësa “Sheikët” e sotëm, pa asnjë meritë janë aq të pasur, saqë asnjë mendje nuk e rrok dot rrugën se si janë bërë të tillëa Këta njerëz, as nuk bëjnë revolucion, e as nuk janë frymëzues për të bërë një revoluciona
Në vitin 1991, kur opozita ishte shpresë dhe ngjallte besim, ajo nuk kishte vetëm një figurë: thuajse të gjithë ishin të tillëa Intelektualë të klasit të parë, ish të burgosur politik, që kishin ruajtur me dinjitet frymëzimin e tyre drejt kombita Petraq Kolevica, Pjetër Arbnori, Emin Musliu, Agim Mero, Mendu Dërguti, Preç Zogaj, Neritan Ceka, Eduard Selami, Petrit Karakula, Leka Toto etja, tashmë vetëm në disa pak deputetë gjendet hija dhe rëndësia e tyrea I rrethuar përgjithësisht me mdeiokër politikë, pa vlera inteketuale, me të cilët, një njeri i lexuar dhe gllabërues librash si Berisha, nuk e di se për çfarë mund të besojë, ai nuk mund të rikthehet në ëndrrën e revolucionit, pasi “dishpejt” e tij janë në shumë raste, fantazma e një të djeshme të hidhura Varfëria e ideve dhe mungesa e një vizioni kohor ka bërë që Rithemelimi të kthehet edhe një herë në pikën e nisjesa Rruga ka ndryshuara Politika përballë tij, edhe ajo ka ndryshuara Mungesa e idesë së lirisë ka sjellë deformimin e vetë konceptit të lirisëa Ngutja për të marrë pushtetin si shenjë për heqjen e “non gratës”, në një mënyrë ose në një tjetër do të sjell frutat e pjekura para kohe të dështimita
Qeverisja e sotme, e lodhur nga brejtja brenda vetes, përballë një “revolucioni” të paskaj, pa ide dhe mbi të gjitha pa vizion, ndjehet komodea Ajo vetë e di se e ka mbushur kupën dhe se kupa mund të derdhet, jo nga revolucioni i vonuar pëdëist, por pikërisht ky revolucion do e mbrojë atëa Sepse pikënisja e gabuar nuk sjell arritjen në kohën e duhura Ka mbi njëmijë rugë të tjera për të qenë i pranueshëma Pavarësisht se 31 vite më parë u ke premtuar njerëzve se në politikë dhe lider i opozitës do të jesh për vetëm dy vitea Pavarësisht se asaj kohe ke denoncuar njëshat që rrinë gjatë në pushtet dhe kthehen në autokratë të pandreqshëma Një qeverisje që i merren këmbët nga mëkatet e saj, do të gjejë gardhin për t’iu mbështetur pikërisht nga gabimet e vazh dueshme të një opozite, që duke e kthyer kohën 32 vite pas, mendon se edhe rrjedha e saj do të jetë e njëllojtëa Në fund do të ndjehet përsëri i zhgënjyera E bashkë me të, edhe ata që presin riardhjen e Liderita
The post Për Saliun dhe ‘Revolucionet e tij’ appeared first on Gazeta Ditaa