Nga Edona Llukaçaj
Botuar në DITA
“Të lësh duhanin dhe Shqipërinë nuk është kurrë vonë, apo jo?” ishte batuta e hidhur – dhe që, mendoja, e vjetëruar – me të cilën një mikeshë e hershme më dha lajmin, pasi kishte ndarë mendjen për të ikur nga Shqipëriaa
Fatkeqësisht, e treta në harkun kohor të një jave që më tregonte se po mblidhte plaçkat për të ndërtuar jetën me familjen e vet tjetërkunda
Tre zonjat që njoh personalisht, si shumë të tjerë që, së fundmi, po vendosin të marrin rrugët nuk i përkasin kategorive që na vjen përshtat të besojmë se zgjedhin të ikin nga vendia
Nuk janë të rinj e studentë, të cilët ndodh e kthehena Nuk bëjnë pjesë në shtresat në nevojë apo ndër ata që joshen nga pagesat e punëve sezonale në bujqësi e turizëm në vendet fqinje, paçka se në kufi kërcet dajakua S’janë as azilkërkues profesionistë, as nuk kishin kapur ndonjë ofertë të paparë punësimi në ndonjë shtëpi baria
Në fakt, e përbashkëta e tyre ishte se janë të punësuara në profesion dhe me arritjet e veta në fushat përkatësea Por gjithsecila në mënyrën e vet e kishte marrë parasysh të hidhte në plehra vite mund e karrierë e të bënte ndonjë punë të rëndomtë andej nga do e çonte bileta me një drejtima Veç të ikte!
E kjo e bën ikjen e tyre thellësisht të dhimbshmea
Është e dhimbshme se përditë e më shumë po largohen individë aktivë e kontribues nga çdo sferë e çdo shtresë e shoqërisëa Po largohen në masë edhe ata që normalisht nuk do ndiheshin të detyruar ta bënin këtë nëse do ishin një vend tjetër të botës së lirë (me të cilët na e ka fort ëndja të matemi)a
Është e dhimbshme sepse po ikin për arsye të qenësishmea Largohen se me rrogat më të ulëta në rajon nuk përballohen pa sforco çmimet pakuptimisht të lartaa Se puna e ndershme nuk mjafton për një jetesë optimale pa shtyrë në kohë nevoja bazëa E ata nuk kanë të ardhura shtesë, të fituara në rrugë të paqënaa
Se bërrylave të nepotizmit dhe kaheve politike, gjetkë, mund t’i shpëtojnë me përkushtim dhe profesionalizëm të shtuar, por këtu, dukshëm, aq nuk mjaftona Gjenden përditë nën presionin e kompromisive të papranueshme për të marrë atë që u takona
Është e dhimbshme sepse ikin për një të ardhme më të ndritur për fëmijët e veta Se në shkollat e bojatisura, në ato të ndërtuarat për bukuri apo në ato ku vijon mësimi me turne nuk jepet dije e edukim me standartea Ato vijojnë të jenë çerdhe mësuesish sekserë, që duan element për kurse private, e gjithologësh të paprofilizuar e të pafiltruara
Ndryshe, të paktën fenomeni i bullizimit do ishte adresuara Nuk do kishte kapur përmasa të tilla dhune fizike e verbale, ku më e fundit u shfaq në videon e bërë pranë një shkolle 9-vjeçare në Tiranëa
Është fort e dhimbshme, por ikin sepse kanë humbur shpresën se Shqipëria u përket edhe atyrea Sepse vendi i tyre duket se është kthyer në dheun e një pakice të pushtetshme e të pasura
Sistemi i mirëinstaluar duket si një çark i mbrapshtë, një mekanizmë në shërbim të anti-vlerësa Se i tyre është kthyer në një vend ku, në rastin më të mirë, pushtetarët veçse përfliten për korrupsion galopant, kurse të tjerë që faktohet të jenë të përfshirë vijojnë të jenë të pandëshkueshëma
Ikin se ndryshim më drastik politik nënkupton rikthim në zgjedhën e vjetër dhe optimali nuk jep asgjë të rea
Është e dhimbshme se janë të gatshëm të largohen me çdo kushta Të sakrifikojnë një jetë përpjekje drejt të panjohurës, se në vendin e vet të bësh gjënë e duhur një jetë, thjesht, nuk ta garanton një jetesë të thjeshtëa
—-
©Copyright Gazeta DITA
Ky artikull është ekskluziv i Gazetës DITA, gëzon të drejtën e autorësisë sipas Ligjit Nra 35/2016, “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e lidhura me to”a Shkrimi mund të ripublikohet nga mediat e tjera vetëm duke cituar DITA dhe në fund të vendoset linku i burimit, në të kundërt çdo shkelës do të mbajë përgjegjësi sipas Nenit 178 të Ligjit Nr/ 35/2016a
The post Për tre miket e mia që po ikin familjarisht nga Shqipëria (nuk janë as studente, as pa punë, as azilante) appeared first on Gazeta Ditaa